Forum
   
Forum

Polecamy

Nowoczesna parafia

Papieże wobec kwestii żydowskiej

Ochrona życia – prawo a edukacja

Dekalog demokracji

Młodzi o przeszłości i przyszłości

Deklaracja europejska

Deklaracja europejska Chrześcijan Żydów i Muzułmanów

Przeciwko antysemityzmowi

Indeks nazwisk

Indeks tematów

Fundacja Kultury Chrześcijańskiej Znak

Fundacja Kultury Chrześcijańskiej Znak

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak

Ludzie »

Pamiętnik Warszawianki


21-03-2013 / MF

Anna Hinel zginęła w obozie Auschwitz-Birkenau w 1943 r. w wieku 19 lat. W wiele lat po jej śmierci pod kuchenną podłogą znaleziono pamiętnik, w którym opisała okupowaną Warszawę – od wtorku jego oryginał znajduje się w zbiorach Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau.


Zdjęcie Anny Marii Hinel z obozowego archiwum (fot. Paweł Sawicki / Muzeum Auschwitz)

Zdjęcie Anny Marii Hinel z obozowego archiwum (fot. Paweł Sawicki / Muzeum Auschwitz)

Pierwszy wpis do pamiętnika Anna Hinel opatrzyła datą 30 września 1939 roku. "Warszawa się poddała. Tymi słowy muszę niestety zacząć mój pamiętnik" – napisała wówczas. Ostatni wpis powstał w sierpniu 1940 roku.

Anna Maria Hinel urodziła się 31 stycznia 1924 roku w Warszawie, jako jedyne dziecko Jadwigi i Wawrzyńca Hinelów. W czerwcu 1939 roku ukończyła trzecią klasę w gimnazjum im. Królowej Jadwigi. Po wybuchu wojny zaczęła pisać pamiętnik, który wiele lat później jej ojciec odnalazł pod deskami podłogi w kuchni rodzinnego mieszkania.

W okupowanej Warszawie dostała się na tajne komplety, prowadzone przez nauczycielki z jej dawnego gimnazjum, m.in. Annę Białokurową i Halinę Nieniewską. Do egzaminu maturalnego nie zdążyła już jednak przystąpić – w nocy z 28 na 29 kwietnia 1942 roku została aresztowana i osadzona na Pawiaku, w oddziale kobiecym zwanym Serbią.

Ten sam los spotkał jej szkolne koleżanki oraz obie nauczycielki, które działały w wydziale łączności ZWZ-AK z obozami jenieckimi i ośrodkami robotniczymi w Niemczech. Do przebywających tam osób wysyłano korespondencję, a odpowiedzi – aby nie wzbudzić podejrzeń – były kierowane na adresy uczennic. Wskutek zdrady akcja została zdekonspirowana.

"Przez kilka miesięcy grupa była poddawana brutalnym przesłuchaniom. Na Pawiaku życie straciły obie nauczycielki. Po zakończeniu śledztwa, 13 listopada 1942 roku, dziewczęta deportowano do niemieckiego nazistowskiego obozu Auschwitz, gdzie Anna otrzymała numer 24447" – poinformował zastępca kierownika muzealnego archiwum, Szymon Kowalski.

Anna Maria Hinel zginęła w obozie 19 marca 1943 roku w wieku 19 lat. W 1980 r. spełniło się marzenie jej ojca i świat poznał historię Anny – Stanisław Majewski wydał książkę zatytułowaną "Anna Maria", w której znalazły się fragmenty pamiętnika i reprodukcje oryginalnych kart. Barbara Majewska, żona autora, we wtorek przekazała oryginalny pamiętnik do Muzeum.

Jadwiga Dąbrowska z muzealnego biura ds. współpracy z byłymi więźniami powiedziała, że Anna powierzyła kartkom pamiętnika swoje rozterki, ból, a także bunt przeciwko temu, co się wydarzyło. "Czytelnik może wraz z nią przeżywać to wszystko, czego ona doświadczała, a na podstawie jej przeżyć, pragnień, nastrojów, poznać również losy jej rówieśników, pozbawionych przez wojnę normalnego dzieciństwa, radości dorastania, możliwości zdobywania wiedzy oraz ich postawę wobec okupanta" – oceniła.

Obóz Auschwitz powstał w 1940 roku – Auschwitz II-Birkenau powstał dwa lata później i stał się miejscem zagłady Żydów. W kompleksie obozowym funkcjonowała także sieć podobozów. W Auschwitz Niemcy zgładzili co najmniej 1,1 mln osób, głównie Żydów, a także Polaków, Romów, jeńców sowieckich i osób innej narodowości. W obozie więziono 140-150 tys. Polaków, z tego 70-75 tys. zginęło.

Pierwszy transport dotarł do obozu 14 czerwca 1940 roku – z więzienia w Tarnowie Niemcy przywieźli 728 polskich więźniów politycznych, skierowanych tu przez dowódcę policji bezpieczeństwa i służby bezpieczeństwa w Krakowie. W pierwszym okresie w obozie więziono głównie Polaków. W drugiej połowie 1942 roku Żydzi stanowili już około połowy ogólnego stanu więźniów, a od 1943 roku – większość. (za PAP)

do druku

poleć stronę